Marzena Cendrowska jest absolwentką Uniwersytetu Wrocławskiego (studia licencjackie) oraz archeologii prehistorycznej na uniwersytecie w Aarhus (studia magisterskie). Obecnie, po powrocie do miasta rodzinnego, doktorantka na Uniwersytecie Wrocławskim.

Zajmuje się mikro i makroskopowymi analizami artefaktów krzemiennych. Entuzjastka nauk ścisłych,  w szczególności matematyki, co skłoniło ją do stosowania analiz statystycznych w interpretacji znalezisk i procesów archeologicznych. Metody te stosowane były przez nią zarówno we własnych projektach badawczych, a także jako element szerszych opracowań.  Obecnie interesuje się zagadnieniem rozwoju rytuału i religii na przełomie neolitu oraz epoki brązu. Stara się zrozumieć nie tylko użytkowe, ale także symboliczne znaczenie analizowanych artefaktów.

W czasie wolnym piecze chleby, ciastka i ciasteczka oraz jeździ na deskorolce.

[ marzenka@archeolodzy.org | academia ]

Agata Hałuszko jest absolwentką biologii ze specjalizacją biologia człowieka na Uniwersytecie Wrocławskim, chcąc zgłębiać aspekty antropologii fizycznej społeczności pradziejowych podjęła się realizacji pracy doktorskiej w Instytucie Archeologii UWr.

Szerokie zainteresowania przyrodnicze, pomimo, że jednoznacznie nastawione na aspekt funeralny, przyczyniły się do wszechstronnego pojmowania pochówku, jako miejsca, w którym nie tylko złożono szczątki ludzkie. Z jednej strony uchwytne w materiałach osteologicznych praktyki obrzędowe, a z drugiej podlegające zmianom środowisko pośmiertne, również stanowią dla niej problem badawczy. Początkowa fascynacja tematyką kremacji pozwoliła na wyrobienie solidnych podstaw metodycznych i opracowania elastycznych schematów pracy antropologa fizycznego.

Wychodzenie poza schemat stereotypowego antropologa, poprzez aktywne uczestniczenie w wykopaliskach, projektach badawczych, organizowaniu wystaw i warsztatów w Polsce, na Ukrainie czy w Gujanie Francuskiej, pozwoliło jej na zdobycie zróżnicowanego doświadczenia. Wspomniana już elastyczność pracy sprawia, że może opracowywać szkielety sprzed kilku tysięcy lat, zajmować się szczątkami ciałopalnymi, a jednocześnie prowadzić prace ekshumacyjne (przeniesienie cmentarza w Nieboczowach).

Bieżące zainteresowania naukowe skupiają się na aspektach obrzędowości kremacyjnej oraz paleopatologiach szkieletów neolitycznych i wczesnobrązowych (ze szczególnym uwzględnieniem zmian o charakterze niemastykacyjnym uzębienia). Włączenie tomografii komputerowej do diagnostyki, okazało się w praktyce przełomowym krokiem. Pozwoliło na zgłębienie tafonomii urn i naczyń przystawnych w mikroskali, a w przypadku szkieletów poza oczywistą wizualizacją patologii, na ocenę zmienności fluktuacyjnej czy digitalizację kości przeznaczonych na próby inwazyjne (destrukcyjne).

Prywatnie, powoli tworzy kolekcję kuriozów odkrywanych na targach staroci i giełdach minerałów. Filatelistka-amator. Znaczki, jak na antropologa fizycznego przystało, głównie o tematyce patologicznej: gruźlica, malaria, trąd. Uwielbia ceramikę użytkową z Mirostowic Dolnych i figurki z Ćmielowa.

[ agata@archeolodzy.org | academia | researchgate ]

Maciej Ehlert studiował archeologię na Uniwersytecie Wrocławskim. Tam napisał i obronił prace magisterską i doktorat. Podczas studiów i po nich zdobył sporo doświadczenia w pracach terenowych w najróżniejszych warunkach i okolicznościach, od ratowniczych po związane z projektami badawczymi; od średniowiecznego miasta po obozowiska łowców i zbieraczy. Brał udział w wykopaliskach w Izraelu i dwukrotnie w Sudanie. Jego głównym zainteresowaniem badawczym jest archeologia epoki kamienia w Europie i północnej Afryce.

Specjalizuje się w makroskopowych analizach zabytków krzemiennych.  Istotnym elementem stosowanej przez niego metodyki jest eksperymentalne podejście do rekonstrukcji technik obróbki; przygotowywał on m.in. repliki narzędzi krzemiennych dla różnych placówek muzealnych.

W wolnych chwilach gra na instrumentach muzycznych, także samodzielnie zmodyfikowanych lub zbudowanych.

[ maciej@archeolodzy.org | academia ]

Mateusz Krupski – absolwent Instytutu Archeologii UWr (mgr, 2009), obecnie doktorant w Studium Nauk o Kulturze na macierzystej uczelni. Uczestnik i kierownik badań terenowych w Polsce, Niemczech, Irlandii i Wielkiej Brytanii. Kierownik i wykonawca grantów badawczych finansowanych przez UWr, NCN i MNiSW. Stażysta w Charles McBurney Laboratory for Geoarchaeology na Uniwersytecie w Cambridge (2013). Autor i współautor licznych wystąpień konferencyjnych oraz publikacji w pismach krajowych i zagranicznych. Współorganizator Letniej Szkoły Archeologii w Pietrowicach Wielkich (2015). Od niedawna stypendysta w ramach grantu NCN ETIUDA 5.

Specjalizuje się w badaniach geoarcheologicznych, skupionych na rozpoznaniu genezy gleb i sedymentów na stanowiskach, za pomocą mikromorfologii i analiz fizykochemicznych.Od kilku lat członek nieformalnej (z początku) grupy badawczej, z której wyrosła z czasem Fundacja Archeolodzy.org. Sceptyk archeologiczny, entuzjasta.

Chętnie słucha muzyki.

[ mateusz@archeolodzy.org | academia ]

Maksym Mackiewicz jest absolwentem Instytutu Archeologii Uniwersytetu Wrocławskiego, gdzie aktualnie realizuje pracę doktorską poświęconą późnośredniowiecznej i nowożytnej ceramice artystycznej.

Początkowo przywiązany do archeologii średniowiecza, w szczególności badań osadnictwa i kultury materialnej. Obecnie, w swojej pracy zawodowej próbuje wyjść poza schemat badacza wybranych zagadnień lub jednej epoki, uczestnicząc w licznych projektach badawczych dotyczących zarówno krajobrazu kulturowego neolitu, średniowiecznych kontekstów miejskich, czy kolonizacji nowożytnej. Wyznaje zasadę, że wąska specjalizacja jest zgubna, a umiejętności powinny być uniwersalne, swobodnie adaptowalne dla różnego typu stanowisk, zróżnicowanych terytorialnie i chronologiczne.

Aktualne badania autorskie osadzone są zwykle w nurcie archeologii krajobrazu kulturowego, będąc próbą wskazania czynników lokalizacji osadnictwa, organizacji przestrzeni, rekonstrukcji sposobów użytkowania terenu i określenia dynamiki tych przemian. Szczególną rolę w tych studiach stanowią dane teledetekcyjne (zobrazowania satelitarne, zdjęcia lotnicze, LiDAR) i prospekcja geofizyczna (przede wszystkim magnetyczna), będące obecnie głównym obszarem jego działalności zawodowej. Doświadczony dokumentalista, fan cyfrowych metod dokumentacji zabytków i kontekstów archeologicznych, od skali mikro po makro (skanowanie 3D, fotogrametria).

Uczestnik projektów naukowych realizowanych w Polsce, na Ukrainie i w Gujanie Francuskiej. Swoją wiedzę doskonalił m. in. podczas warsztatów organizowanych w ramach programu Archaeolandscapes Europe (2012, 2013, 2015), a także szkoły geofizycznej w Ludwig Boltzmann Institute for Archaeological Prospection and Virtual Archaeology (2016). Geofizyk archeologiczny zrzeszony w International Society of Archaeological Prospection i European Association of Archaeologists.

Jego pasją jest fotografia, na którą poza wykopem ma coraz mniej czasu. Kolekcjonuje aparaty i albumy fotograficzne.

[ max@archeolodzy.orgacademia | researchgate | sketchfabtwitter fotografia ]

 

Bartosz Myślecki jest absolwentem Instytutu Archeologii Uniwersytetu Wrocławskiego, a obecnie jego doktorantem w Zakładzie Epoki Brązu i Wczesnej Epoki Żelaza.

Jego supermocą jest organizacja i koordynacja działań terenowych. W pracach uczestniczy od prospekcji geofizycznej, przez pełen etap wykopaliskowy, po digitalizację dokumentacji i skład raportu.

Szczególną rolę w jego dorobku zawodowym zajmują badania dotyczące najmłodszej historii Polski, w tym prace poszukiwawcze i wykopaliskowe o charakterze ekshumacji, prowadzone w toku śledztw prokuratorskich, określane powszechnie mianem archeologii sądowej.

Jego szerokie zainteresowania naukowe aktualnie koncentrują się na badaniach osadniczych epoki brązu.

Po pracy, jeśli nie za kierownicą, najczęściej widziany z czytnikiem książek.

[ bartek@archeolodzy.org | academia ]